یک اپسیلون از راه دراز بانک تا خانه
پنج ثانیه طول می کشد گذر از جلو در. از این در، تا آن در؛ از این گوشه، تا آن گوشه؛ فقط پنج ثانیه است. به اندازهء یک سر بلند کردن. به اندازهء زدودن نوشته های دوار کتاب از فکر. به اندازهء عادت دادن چشم به روشنایی بیرون از ماشین. اما یک لحظه هم کافی است - پنج ثانیه پیشکش - که او را بشناسی. آن که می خواهی جلو در نیست. اگر پیش از سربلند کردن محاسبهء ساده ای بکنی، لازم نیست عضلات خشک و خمیدهء گردنت را بیهوده به کار بیندازی. کافی است نسبت پنج ثانیه را به یک روز، و نسبت یک نفر را به پنج هزار نفر در هم ضرب کنی تا مطمئن شوی کسی را که می خواهی در این نگاه کوتاه نمی یابی.
با این حال، باز شاید باشد! به یک نگاه می ارزد!
