چشم بسته
چشمانم را بسته بودم؛ گوشهایم را گرفته بودم. نه چیزی می دیدم، نه می شنیدم؛ تنها امواج هوایی را حس می کردم، که او در کنارم جابجا می کرد.
یک دوست بود.
آری، او با من راه می رفت.
زرنوشت
گاه نوشت های م. زرگرNo comments yet »
Your comment
HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
