وقتی که عقربکها در پی هم میدوند و وقتی که به هم نارسیده، از هم میرمند؛ همدم خاموش ساعاتم، مریم.
چه کوتاه است زمان.
وقتی که بوی موهایت را من در گلدان میگذارم و تو گلبرگهایت را یکیک چون ورقهای پاسور گرد هم میچینی؛ حکم با توست، اما، تو فال میگیری. تنها.
کجایی که غریبیام را ببینی؟
تک تمشک درخت توتم، مریم.
کجایی که دست دراز کنی و مرا نارسیده بچینی؟
کجایی که گونهات را خیالوار به نرمهی دستت بچسبانی و مرا که با نخستین باد از شاخه میافتم، به تماشا بنشینی؟
کجایی که سرانگشتانت رنگ مرا بگیرند، که پیراهنت را برایت خالمخالی کنم،
وقتی قل میخورم در دامانت؟
و آن هنگام که صدقهای میدهی، مگذار دست چپت از آنچه دست راستت میکند با خبر شود، تا نیکویی تو در نهان باشد.
انجیل متی
آدم مینشیند با خودش فکر میکند کاش فامیلم به جای زرگر، زرخر بود. ایران یک همچو کشوری است.
Powered by WordPress and Fjords04 Web Design Services, based on Qwilm. Thanks to Domain Name Registration and Merchant Accounts for contributing.