کجایی که غریبی‌ام را ببینی؟

تک تمشک درخت توتم، مریم.

کجایی که دست دراز کنی و مرا نارسیده بچینی؟
کجایی که گونه‌ات را خیال‌وار به نرمه‌ی دستت بچسبانی و مرا که با نخستین باد از شاخه می‌افتم، به تماشا بنشینی؟
کجایی که سرانگشتانت رنگ مرا بگیرند، که پیراهنت را برایت خال‌مخالی کنم،
وقتی قل می‌خورم در دامانت؟