در را که گشودم، در برابرم ایستاده بود. چشمان درشت تیله مانندش را به دستان پرم دوخته بود که وزن پاکت‌ها تا نزدیک زانو پایین‌شان می‌کشید. گفت: بگذارشان روی میز. بعد: خسته‌ای؟ و شستی سرخ قهوه‌جوش را فشار داد. صدای خرخر خفیفی از دستگاه کوچک سیاه‌رنگ به گوش رسید و بخار سبکی از لای درزهای درش بلند شد. گفت: زودتر منتظرت بودم. و شلال مویی را که مزاحم دیدش بود، با پشت دست کنار زد. گفتم: خسته‌ام. رفتم دنبال این‌ها. و آوار شدم روی کاناپه. در پاکت را باز کرد و نگاهی به محتویاتش انداخت. گفت: حالا چه‌جوری می‌پزند این‌ها را؟ گفتم: نمی‌دانم. گفت: این یکی هنوز زنده است. و پاکت‌ها را برداشت و از در بیرون رفت. دو دقیقه بعد با قدری پول در دستش برگشت. گفتم: چیزی نگفت؟ و با دستم چند ضربه‌ی آرام روی کاناپه زدم. بیا بنشین. گفت: نه. بگذار اول قهوه‌ات را بیاورم. چشمم از خستگی دودو می‌زد. گفتم: قهوه نمی‌خواهد. خودت بیا بنشین. گفت: الان می‌آرم. صبر کن یک لحظه. و به سمت کشوی فنجان‌ها رفت. گفت: از فکر خوردن این‌ها هم چندشم می‌شه. در هر قدم دامنش کمی پایین‌تر از زانو به ساق پایش کشیده می‌شد و از برخورد پاشنه‌ی دمپاییش به کف‌پوش صدای ترقی بر‌می‌خواست. با صدای بلند گفت: لابستر. و فنجان را برداشت و کشو را بست. دمپاییش آواز می‌خواند. لالایی شاید. خوابم برد. هیچ وقت به قهوه‌هایش نمی‌رسم.