میستاییم هوم زرین شاخه را؛ میستاییم هوم نوشیدنیِ فزاینده را؛ میستاییم هوم دور کنندهی مرگ را؛ میستاییم همهی هومها را.
اوستای کهن
واپسین بند «هوم یشت»
*«هوم» درختچهایست همیشه سرسبز که در باورهای ایرانی به عنوان سرور و رد گیاهان شناخته میشده و از افشرهی آن نوشیدنیای فراهم میساختند. «هوم» به جز نام گیاه، نام ایزد نگاهبان این گیاه نیز به حساب میآید.






