در فرهنگ عامه‌ی شیعی حالت روحی تعریف شده‌ای وجود دارد که من آن را Friday Effect می‌نامم. غروب جمعه غروب دلگیری است، چون در این ساعت آقا امام زمان به اعمال هفته‌ی گذشته‌ی شیعیان رسیدگی می‌کند و ناخشنودی او غم را بر دل آنان مستولی می‌سازد. بعضی هم می‌گویند انتظار فرج است که جمعه‌ها عصر، غم بر دل می‌نشاند. اگر دل‌ها صاف‌تر و اعمال صالح‌تر بود، آقا یکی از همین جمعه‌ها می‌آمد.
من هم امروز دچار Friday Effect شده‌ام؛ با این تفاوت که نه امروز جمعه است، نه من انتظار فرج کسی را می‌کشم. فقط خورشید را می‌نگرم که به کندی در افق تفته‌ی تابستانی غرق می‌شود و چیزی در گوشه‌ی تاریک دلم آرام آرام جان می‌بازد. شاید این Wednesday Effect باشد. به هر حال از مزایای بی‌اعتقادی این است که می‌توانی هر وقت بخواهی، بی منت کسی غمگین باشی. به همین یک مزیتش هم می‌ارزد.