آلیس، اولین لینک لینکدانی اولین وبلاگ من بود. اگر اشتباه نکنم مدتی با هم چت هم می کردیم. من نه از سنش خبر داشتم، نه از اسمش و نه از محل زندگیش. تنها می دانستم ایران نیست، و این که نوشته های شفاف و بی شیله پیله یی دارد و وقتی نوبت به ابراز احساسات زنانه اش می رسید به همان سادگی که می خنداند، می توانست بگریاند. دوستی ما (اگر بشود این طور خواندش) هیچ گاه تمام نشد، اما مثل بسیاری چیزهای دیگر در گذشت زمان محو و فراموش شد، تا جایی که در وبلاگ و لینکدانی جدیدم اصلا نامی از او نیست و خودم هم یادم نمی آید آخرین بار کی وبلاگش را خوانده ام.
تا این که امروز زنجیره ی دراز لینک هایی که هر روز صبح، قبل از این که درست از خواب بیدار شوم به شان سر می زنم، مرا پس از این فراموشی درازمدت به جای آشنایی راهنمایی کردند. آلیس نوشته بود “حرفهایی از ته ته دلم…“. دیدم همه ی آن چه این مدت از سرم گذشته، او نوشته است. راستش من هم سر خر را که ول می کنم، یک راست بر می گردد می رود خیابان ولی عصر. می رود سر همه ی مشکلاتی که در خانه هست. ذهن سوبژکتیوم ناتوان از منتزع کردن مشکلات علمی از کانتکست است. به قولی اصلا مشکلات این جامعه برایش موضوعیت ندارند. من هم همه ی RSS Feedهای مربوط به اخبار ایران را بالای صفحه ی فایرفاکس اضافه کرده ام، مبادا خبری ناغافل از چنگم در برود. تازه فهمیده ام که این حس ناامنی و غوغاگری روح همه جا پیم می آید و چیزی نیست که به سادگی پشت سر جا بگذارم. حتی در این اتاق زیر شیروانی ساکت و آرام سن ژرمن، ذهنم دنبال داستان هایی می رود که با من زاده شده اند. همه ی ترس ها قدیمی اند.
راستی چند وقتی است می خواهم در مورد زوال اخلاق و زیبایی در ایران بنویسم. این دقیقا تیتری است که در ذهن داشتم. حالا مصطفی قوانلو قاجار زحمت کشیده و چند خطی را به این موضوع پرداخته. دور نیست اگر بگویم پایم که به اروپا رسید، به آینده ی بشر امیدوار شدم. این جا هنوز ارزش های اخلاقی و زیبایی در زندگی اجتماعی جایگاه ویژه دارند. بد نیست گاهی [بی انگیزه ی سیاسی] از خود بپرسیم ایران را چه می شود.
پس نوشت: این لینک ها را از لینکدانی سایه برداشته ام. نگی نگفتی ها!
