مصاحبهی l’Express با فرید زکریا
بیتجربگی مشاوران استراتژیک باراک اوباما از چشم زکریا هم دور نمانده. گرچه او اوباما را از چشمانش بیشتر میخواهد، سرانجام اذعان میکند که در کنار کسانی چون کلینتون و گیتس جای مشاوران سرد و گرم چشیدهای مانند کیسینجر و برژینسکی اطراف اوباما خالی است. بعد هم مثال لغو برنامهی سپر ضد موشکی در اروپای شرقی و آبروریزی را که موجب شد میآورد. من که زیاد پیگیر داستان مذکور نبودم، اما خامی تیم سیاسی اوباما به وضوح در تعاملاتشان با جمهوری اسلامی قابل مشاهده است. روز سیزده آبان، درست وقتی آقایان دارند بر دستهگل سیاسی که سی سال پیش به آب دادهاند افتخار میکنند و تاکید دارند که امروز هم حاضر به تکرارش هستند، اوباما و کلینتون با صدای بلند اعلام میکنند خواهان مذاکرهی واقعی با ایران هستند؛ بدون توجه به این که همین آقایان در چنین روزی به تمامیت ارضی کشورشان تعرض کردهاند و امروز هم برای برگزاری سالگرد فرمایشیاش ملت را در خیابان به سیخ و سلابه میکشند.
گذشته از این، دو فراز از گفتههای زکریا توجهم را جلب کرد. یکی آنجا که اتحادیهی اروپا را به تمسخر میگیرد که پس از سالها هنوز توانایی یک موضعگیری مشترک و یک نیروی دفاعی اروپایی را ایجاد نکرده. به زبان بی زبانی میگوید اروپایی که عرضهی حمله به کشوری چون افغانستان ندارد را چه کسی در عرصهی بینالملل جدی میگیرد؟! یا «شما بگو امروز چه کسی میخواهد به تمامیت ارضی دانمارک تجاوز کند؟ اصلا دانمارک برای چه به ارتش نیاز دارد [اگر برای مقاصد اروپایی نباشد]؟». بعد هم ادامه میدهد که ما هم خوشحال میشدیم اگر یک متحد اروپایی قوی داشتیم، اما متاسفانه فعلا زمانه بر ما چیره شده و تعامل با چین و روسیه و هند و برزیل اولویت دارد.
یک جا هم دربارهی برنامهی آمریکا در افغانستان با چنان حس ریلپولیتیکی صحبت میکند که منِ نسبتا راستی مو بر تنم سیخ میشود. میگوید ما برای پیشرفت افغانستان یا تشکیل یک حکومت مرکزی در این کشور نیستیم. هدف ما جلوگیری از شکلگیری دوبارهی القاعده در منطقه است، با هر کسی هم که منافعش در این زمینه با ما جفت شود همکاری میکنیم. یادتان نرود که افغانستان سومین کشور فقیر جهان است!
اصل متن را در پایین میآورم.
Notre but n’est pas, je le regrette, de transformer l’Afghanistan en terre de développement, ni même de doter Kaboul d’un vrai gouvernement central. Tout cela est noble et généreux; mais l’Afghanistan est le troisième pays le plus pauvre du monde: il faut savoir dans quoi on s’engage et connaître ses limites.
