من از آن‌ها نیستم که همیشه کتاب هنر و نشریات هنری و درباره‌ی هنر بخوانم. اگر هم بخوانم مدام زیر عکس‌ها را نگاه نمی‌کنم ببینم اثر مذکور کجا نگهداری می‌شود. زیاد هم در جریان نمایشگاه‌ها و وقایع هنری نیستم، غیر از آنچه بر در و دیوار متروی پاریس آفیش می‌کنند و همگان می‌بینند. ته سلیقه‌ای دارم: تابلوهایی را می‌پسندم؛ مجسمه‌هایی را دوست دارم لااقل یک بار در طول زندگی‌ام ببینم. همین و بس.

با همین ته سلیقه دریافته بودم آنجا را که خیلی می‌خواهم موزه‌ی اُرسِی است با ون‌گوگ‌ها و ماتیس‌ها و رنوارها و مونه‌ها و پیسارو‌هایش. نشستن پشت میز‌های کافه‌اش و دید زدن مون‌مارتر از میان عقربک‌های آرت‌دکوی ساعت عظیم دیواریش و بحث کردن درباره‌ی موضوعات بی‌اهمیت را از سالم‌ترین سرگرمی‌های زندگی می‌دانستم. تاریخ موزه را هم که در قرن نوزدهم و به عنوان ایستگاه قطار بنا شده هر بار با خود دوره می‌کردم که مبادا فراموش کنم اینجا مرکز جهان است و آن‌چه دوست دارم غیر از این‌جا یافت نشود.

اما موما خود شوک فرهنگی نیویورک است. منظورم البته حیاط خلوت مجسمه‌هایش نیست که سردر کنونی متروی پاریس را به عنوان اثر تاریخی به نمایش گذاشته و از آن جیاکومتی‌ها که ما زن و شوهرش را در موزه‌ی هنرهای معاصرمان داریم، فقط یک بیوه‌اش را دارد. مرکز جهان آن طبقه‌ی سومش است که چگال‌ترین مجموعه‌ی بهترین آثار هنرمندان قرن نوزده و بیست را به نمایش گذاشته. رقصندگان ماتیس، دوشیزگان اَوینیون و گیتار و زن در آینه‌ی پیکاسو، شب پر ستاره‌ی ون‌گوگ، پرنده در فضای برانکوزی، ماندگاری حافظه‌ی دالی و کمپوزیسیون‌های موندریان یکی پس از دیگری.

تقریباً زیادیم شد.

گذشته از این، دو فراز از گفته‌های زکریا توجهم را جلب کرد. یکی آنجا که اتحادیه‌ی اروپا را به تمسخر می‌گیرد که پس از سال‌ها هنوز توانایی یک موضع‌گیری مشترک و یک نیروی دفاعی اروپایی را ایجاد نکرده. به زبان بی زبانی می‌گوید اروپایی که عرضه‌ی حمله به کشوری چون افغانستان ندارد را چه کسی در عرصه‌ی بین‌الملل جدی می‌گیرد؟! یا «شما بگو امروز چه کسی می‌خواهد به تمامیت ارضی دانمارک تجاوز کند؟ اصلا دانمارک برای چه به ارتش نیاز دارد [اگر برای مقاصد اروپایی نباشد]؟». بعد هم ادامه می‌دهد که ما هم خوشحال می‌شدیم اگر یک متحد اروپایی قوی داشتیم، اما متاسفانه فعلا زمانه بر ما چیره شده و تعامل با چین و روسیه و هند و برزیل اولویت دارد.

یک جا هم درباره‌ی برنامه‌ی آمریکا در افغانستان با چنان حس ریل‌پولیتیکی صحبت می‌کند که منِ نسبتا راستی مو بر تنم سیخ می‌شود. می‌گوید ما برای پیشرفت افغانستان یا تشکیل یک حکومت مرکزی در این کشور نیستیم. هدف ما جلوگیری از شکل‌گیری دوباره‌ی القاعده در منطقه است، با هر کسی هم که منافعش در این زمینه با ما جفت شود همکاری می‌کنیم. یادتان نرود که افغانستان سومین کشور فقیر جهان است!

اصل متن را در پایین می‌آورم.

Notre but n’est pas, je le regrette, de transformer l’Afghanistan en terre de développement, ni même de doter Kaboul d’un vrai gouvernement central. Tout cela est noble et généreux; mais l’Afghanistan est le troisième pays le plus pauvre du monde: il faut savoir dans quoi on s’engage et connaître ses limites.

[From "Barack Obama fait du bon travail"]

کرونوپیوها و فاماها
خولیو کورتازار

کسب عنوان سلطان زیبایی موزه ی لوور توسط فتحعلی شاه قاجار را به عموم هموطنان، خصوصا به اولاد و بستگان این بزرگوار تبریک می گوییم. ضمنا از همه ی دست اندر کاران انتشارات فخیمه ی ریوربوم، به خاطر انتشار راهنمای نوین موزه ی لوور و دقتشان در انتخاب فرد اصلح کمال تشکر را داریم.

لازم به ذکر است خانم مونالیزا هم در کنار این شازده به عنوان ملکه ی زیبایی لوور انتخاب شده است.

حتما برای تان پیش آمده که پس از مدت ها یک سی دی کلاسیک مورد علاقه تان را بخرید، به خانه برگردید، با شوق و ذوق پخشش کنید و در همان چند ثانیه ی اول از کیفیتش دلخور شوید. راه حل این مشکل، خریدن سی دی های Audiophile یا Remaster شده است.

بسیاری از آثار در زمان نسخه برداری، مسترینگ و میکس اولیه به هزار و یک دلیل، از جمله تجهیزات ابتدایی، دچار افت کیفیت شده اند و یک نسخه برداری جدید می تواند کیفیت متفاوتی از همان آثار به دست دهد. این تغییر کیفیت قابل توجه را اولین بار پس از خریدن نسخه های چهل سالگی The Doors متوجه شدم. ظاهرا نسخه های قدیمی آثار دورز با دستگاهی مستر شده اند که سیستم تعلیق مکانیکی اش با سیستم تعلیق دستگاه ضبط متفاوت بوده، و به این ترتیب همه با دور پایین مستر شده اند. مشابه همین اتفاق برای آثار Lynyrd Skynyrd افتاده، که اگر سی دی های جدیدشان را گوش دهید متوجه تفاوت کیفیت می شوید.

اما کشف این ماه من به سی دی های آدیوفایل (Audiophile) مربوط می شود. پیش تر چندین بار HDCD شنیده بودم، اما داستان را جدی نگرفته بودم. ظاهرا یک تعداد رکوردینگ لیبل هستند که متخصص تهیه و پخش نسخه های با کیفیت آثار موسیقی اند. روش هایی که این شرکت ها برای دسترسی به کیفیت برتر استفاده می کنند، متفاوت است، اما هر یک در میان شنوندگان جدی موسیقی هوادارانی دارد.

شرکت First Impression Music صاحب لیبل FIM است که با استفاده از تکنولوژی های Dithering شرکت (JVC (XRCD, XRCD2, XRCD24, K2 HD یک سری آثار را با غنای صوتی شبیه به آنالوگ Remaster کرده. جالبی این تکنولوژی ها سازگاری شان با سی دی خوان های عادی است، که مثلا درباره ی Microsoft HDCD صدق نمی کند. HDCD داده ها را به طرز متفاوتی از سی دی عادی کد می کند و برای بهره مندی از عمق صدایش نیاز به یک سی دی خوان سازگار دارید.

دو شرکت دیگری که در این زمینه فعال هستند، Mobile Fidelity Sound Lab با لیبل MFSL و Audio Fidelity با لیبل DCC اند. من زیاد راجع به فرایند تولید سی دی این شرکت ها اطلاعات ندارم، فقط می دانم که آثارشان را به ترتیب با نام های Ultradisk II و ۲۴Karat Gold CD و روی سی دی طلایی در بازار عرضه می کنند.

کیفیت کار بی نظیر است. بعد از شنیدن مجموعه ای از آثار نیروانا، پینک فلوید، جترو تول، پل مک کارتنی، جان لنون و پپه رومرو می توانم ادعا کنم صدا خارج از حد انتظار غنی و پویا است. از همه مهمتر این که صدا بدون زنگ است و طنین صدای آنالوگ را دارد. اگر حاضرید دو برابر قیمت یک سی دی عادی برای خرید همان اثر اما با کیفیت خوب پول بدهید، حتما این کار را بکنید. ارزشش را دارد.